Z pewnych powodów zachciałam przeczytać na nowo "Lalkę". Nie mam w bibliotece a moim miasteczku trochę o nią trudno? Ale że "miałam życzenie" – od razu mi się spełniło. Znalazłam na

http://literat.ug.edu.pl/lalka/ . Świetnie się czyta! Warszawa w połowie XIXw, a problemy współczesne! Widzę, że omówienia w szkole (na ściądze) były robione na "odwalane". To należałoby zupełnie inaczej omówić i naświetlić inne problemy. Co się zmieniło w Polsce od tamtych czasów a co nie? Jakie są ceny, zarobki, długość dnia pracy? Problemy bezrobocia, brak ubezpiecze społecznych, emerytur, obowiązku szkolnego...  Prus gorzko pisze o paskudnym charakterze Polaków i braku organizacji w porównaniu z Paryżem.  Brak kultu pracy a nawet (wtedy tylko u arystokracji?) pogarda pracy, przede wszystkim fizycznej. Kastowość, antysemityzm (ten się nie zmienil).

Robię sobie cytaty, gdybym chciała napisać o tym więcej. Co jeszcze przez 150 lat nie uległo zmianie? Badania nad ludzkim umysłem: na temat mediumizmu, hipnozy itp wiemy dziś tyleż, co za czasów Prusa.

Ale, że znam nieco buddyzm, czytam nieraz zastanawiając się, jak by to widział buddysta. I aż mnie uderzyło : pojęcie krzywdy.

-   Kiedy kto chce dobrowolnie stanąć ze swoją krzywdą przed boskim sądem, nie zatrzymuj go... – mówi uratowany Wokulski.

Jaka "krzywda"? Utracił złudzenia (co do ukochanej), a "utrata złudzeń jest bolesna" – mówił mistrz Zenu.  Czy jest tu czyjaś "wina"?  Wszyscy nieoświeceni tkwią w "niewiedzy pierwotnej co do natury umysłu".  A niewiedza, pożądanie i odpychanie – powodują cierpienie. Wszyscy, nie rozróżniając "tego, co jest", tworzą sobie różne złudzenia i potem cierpią, gdy rzeczywistość nie zgadza się z ich wyobrażeniem.

Lecz – cierpienie było w umyśle, a z jego powodu Wokulski chciał zabić ciało. (Marnotrawstwo i pomieszanie z poplątaniem.)

Dostałam niedawno opa na #budyźmie (od Valgarda, potem sobie zdjęłam), ale wyłożyłam im, co wiem o "natychmiastowym przebaczeniu". Wszystkim, wszystkiego, hurtem, jak Chrystus, co na krzyżu przebaczył oprawcom. Kościóm to zaleca, lecz nie podaje metody JAK to robić. A że w buddyźmie wiedza (pradżnia) i prawidłowe metody (upaya) równo ważne, posłuvchajmy:

Rozumiejąc karmę (prawo przyczyn i skutków) wiem, że "każdy ma to, na co zasługuje". I nawet nie kiedyś po śmierci, ale już tu zaraz. (A "po śmierci będzie ten sam matrix co teraz, tylko przyjemniejszy" – mówi 11k.)

Wobec tego, jeżeli mi jakaś cegła spada na głowę, wnioskuję, że na to zasłużyłam jakimś moim wcześniejszym przeskrobaniem. A wiedząc to, staram się na przyszłość nie powtórzyć błędu, ale "nagrać sobie" trochę lepszej karmy. (Jestem kowalem własnego losu.)  To  MOJA  "gra z karmą" – a upierdliwy los czy bliźni był tu tylko narzędziem. Jeśli przez nieuwagę rozbiję sobie kolano – czyż gniewam się na kamień?

To dlatego moi buddyjscy nauczyciele mówią, że ten, kto o nas źle mówi czy nam szkodzi – jest naszym nauczycielem, bo pokazuje, co w nas jeszcze niedopracowane.

Ale, tak rozumiejąc karmę – nie mam do nikogo żadnej pretensji! O nic. Nawet (jak zauważył Valgard) "nie ma nic do wybaczenia".  A także (chyba 11k): "przestaję czuć się ofiarą".

I, jak zauważyłam czytając "Lalkę" – znika w ogóle poczucie "krzywdy". (Na razie lokalnie, dla mnie. Inni mogą i pewnie sobie nadal myślą jacy to oni pokrzywdzeni. To dlatego buddyjscy nauczyciele nauczają – by usuwać "zasłony" czy czy "iluzje" czy "nieprawidłowe stany umysłu" .

Mam imieniny, piękny słoneczny dzień, znowu dostaję na nowo mój świat w prezencie – nikt nigdy mnie na nim nie skrzywdzi, cały świat uśmiecha się do mnie.

Z bloga siostry Małgorzaty Chmielewskiej (9 maja 2012)::

 Dziś próbowano ( i prawie się udało) mnie zharnakować przez internet: zastałam w mailu list od przyjaciółki, Lamy Mamô:

"Proszę cię o pomoc"

Otwieram, ucieszona że wiadomość od niej, nieco zdziwiona także.

"Znalazłam się w trudnej sytuacji, liczę na Twoją pomoc (a także na dyskrecję), jestem poza krajem (dokładniej: w Afryce) i wpadłam w sytuację nie do opisania, to naprawdę delikatne. Liczę na twoją pożyczkę, którą oczywiście po powrocie zwrócę. Mogę się skomunikować tylko przez internet, to dlatego się w ten sposób zwracam. Nie mam tu telefonu.

Czekam pilnie na odpowiedź. Mamo "

Co się stało?  Ale to moja siostra z sanghi, spod tego samego Yidamu.

Odpowiadam: Ile i jak wysłać? 100 euro łatwo, 400 – możliwe.

I prawie natychmiast przychodzi odpowiedź:

"Dziękuję za odpowiedź, niezbędna pożyczka przekracza te 400 euro, niemniej twój gest mnie wzruszył. Podaję ci moje parametry na mandat Western Union:

imię, nazwisko, adres: w Abijanie, Wybrzeże Kości Słoniowej.

Czekam na referencje trasferu: kod MTCN, nazwisko nadawcy i wysokość przesyłki.

Także na nowiny od Ciebie, nie zapominając, że zwrócę ci to po powrocie. "

Jeszcze pytam, czy nie można przesłać taniej, np PayPalem (Western Union strasznie dużo zdziera). Ale nie.

Sprawdzam w googlach. Wybrzeże Kości Słoniowej, niedawno był tam zamach stanu, toczy się wojna z Ghaną... Gdzie tam zaniosło i co tam spotkało moją Mamô?

Już chcę lecieć na pocztę, ale okazuje się, że mogę przez internet. Zapisuję się na to W.U.  Ale, ostrożni, chcą tyle potwierdzeń, sprawdzań, na końcu kodu, który mi prześlą SMS-em na komórkę...  Nie mam! Tzn mam komórkę, ale na roamingu przez Polskę, działa różnie, czasem dobrze, czasem nawet z kilkugodzinnym opóźnieniem, czasem odpowiada: nie ma takiego numeru... A już się zastanawiałam czy wziąć drugi telefonik na Francję czy już trudno, olać. No to podaję telefon stały i kod przychodzi pocztą głosową. Ale że – by nie pomylić, odsłuchuję go kilkakrotnie – Western Union przerywa transakcję.

A jeszcze jedno sprawdzenie: odbiorca musi odpowiedzieć na pytanie nadawcy, na które tylko on zna odpowiedź – nowość czy tylko w Afryce (ze względu na % analfabetów)? 

Lecę na pocztę. Wysyłam. W domu zastaję parę nowych maili. Podaję nr MTCN i prawidłową odpowiedź, a tu pytają na jakie nazwisko wysłałam.

- Przecież na to, jakie mi podałaś?

Proszą o podanie wszystkiego jeszcze raz.  Tu coś mnie tknęło. Zwlekam. Przypomniało mi się, że gdy widiałyśmy się we wrześniu, Mamô skarżyła się, że ukradziono jej laptopa a także wszystkie papiery osobiste.

Próbuję dodzwonić się na stare telefony Mamô – niestety już nieaktualne. Ale miły lama Lhundroup, nasz wspólny znajomy, jest na Karma-Lingu, podnosi słuchawkę.

- Nina? Otrzymałem twój list w sprawie tych brakujących liter w stupie...  Nie, Mamô jest we Francji, na pewno nie w Afryce. To harnaquage, od Karma-Lingu też już próbowali... Nie mogę za długo mówić, masz mój mail? Napisz, odpowiem.

O cholera! Wyłudzanie pieniędzy przez internet! Jej laptop ukradziony jesienią w Alpach pod Chambery znalazł się w Afryce i tam został odczytany. A teraz do wszystkich jej kontaktów lecą podobne wezwania.

Wysłanych pieniędzy jeszcze nie podjęli – przynaglają mailami, by podać im jeszcze raz wszystkie parametry. Należy zablokować przesyłkę.

Dzwonię do mojego banku – niestety, nie mogą nic zrobić.  Na pocztę – nie mogę się dodzwonić. Do Western Union na internecie także nie znajduję telefonu – a niech to! (Potem znalazłam – i nawet prędko zgłosił się ich doradca.)

Trudno – lecę jeszcze raz na pocztę osobiście. I byłam po ponad godzinie.

- Chce pani anulować ten transfer? Można, o ile jeszcze pieniędze nie podjęte. Proszę tu podpisać (prośbę o zwrot pieniędzy) a po pieniądze przyjść jutro.

Dobrze. Wtedy stracę tylko 32 euro za transfer (przez internet wysłanie 400 euro do Afryki kosztowałoby 25 €.)

W domu wyciągam maile na drukarkę i lecę na policję:

- Chciałam zgłosić wyłudzenie przez internet.

- (Nic pilnego? bo było już po 19-tej) Proszę wziąć RDV, jutro o 16:30. Ma pani telefon?

Także, jeszcze przed pójściem na policję, znalazłam telefon W.U. i zadzowniłam do nich. Już wiedzieli, poczta już ich poinformowała i transfer został wstrzymany.

Uff...

Piękny wiosenny dzień. Widziałam na pustym pomoście dla  jachtów na Marnie kormorana siedzącego z gromadką mew. Smukły jak czapla, tylko te krótkie łapki. Kaczki były w lśniących godowych piórkach, a później, już z mostu, para nisko lecących nad wodą łabędzi.

Zanosi się na piękną wiosnę. Odnawiam stare znajomości. Xavier i François to już dorośli mężczyźni. Dostałam od Xaviera telefon ich taty . "To mu sprawi przyjemność."

Od Marie-Christine nowy adres Moniki... Wyślę masę życzeń wielkanocnych tego roku. 

Wracając, w  Lidlu były tanio barquettes z 10 sadzonkami prymulek we wszystkich kolorach. Wzięłam dwie, wysadzę w tym roku na balkonie.

Byliśmy w Paryżu w sobotę – dostałam kawę w barze "Wolf", gdzie mnie nie obsłużą samej. (Tam w zeszłym roku na tarasie dwóch starszych mężczyzn się całowało.) Lecz w pociągu na trasie między Chelles a Paryżem ogarrnął mnie (jak zwykle) smutek.  I piosenka, kicz ostatni, szarpie za serce. W domu sprawdzam w googlach: śpiewa Jean Ferrat, słowa Louisa Aragona:

"...Aussi longtemps que tu voudras

nous dormirons ensemble... "

Co było w międzyczasie , tj od października do teraz?  A więc wizytka Durghimów. Dwa tygodnie latali sobie po Paryżu.  Jacek obronił pracę magisterską (przysłał mi) o św. Janie od Krzyża. Tylko ja byłam jakaś dziwnie zmęczona czy osłabiona po tym wyjeździe i zamiast zwiedzać z nimi, siedziałam na kompie. W tym roku oboje są wegetarianinami i Ewka robiła nam hinduskie jedzenie. Ale najlepsze były ich poranne zwyczaje (co sobie zaraz przyswoiłam). A więc rano szczotkowanie całego ciała na sucho (skuteczniejsze niz pod prysznicem), potem krótki prysznic (ich zimny, mój tylko zakończony zimnym), trochę gimnastyki rozciągającej mięśnie, pół godziny medytacji i 10 minut wizualizacji. (To ostatnie olałam – nie rozumiem po co i tu jestem  antytalent.)

- Co to za metody? Skąd to znacie?

- Hermetyzm.

Pokazałam im Harameina na  http://swietageometria.info/przekroczyc-horyzont-zdarzen - byli zainteresowani, oglądaliśmy wieczorami razem. Obok jest forum jemu poświęcone http://forum.swietageometria.info/index.php .

Tylko co do logiki czterowartościowej nadal się nie gadzamy.  Jacek, jako świeżo upieczony mgr filozofii, twierdzi, że taka nie istnieje. A ja, przeciwnie, zamieściłam na salonie24 notkę o niej pt "Paradoks fryzjera"  http://nina2.salon24.pl/321255,paradoks-fryzjera .  "Skoro w naszej dwuwartościowej logice Arystotelesa (z wyłączonym środkiem) istnieją paradoksy, to IMHO świadczy, że ta logika jest niewystarczająca. Nie zawsze jest najlepszym narzędziem do badania rzeczywistości."

Także na salonie24, specjalnie by zdenerwować pewnego homofoba, zamieściłam z 6 notek o homoseksualiźmie, niektóre dobre. W pierwszej , "Homoseksualizm? Jestem za!" http://nina2.salon24.pl/320042,homoseksualizm-jestem-za-1 jest moje sprawozdanie z paryskiej parady, a nr 4 "Homoseksualizm – ilustracje cd (4) " http://nina2.salon24.pl/323142,homoseksualizm-ilustracje-cd-4 , ilustrowany linkami do Niklasa i YT, też uważam za bardzo udany.

No, i na salonie24 poznałam najmądrzejszą Wiedźmę Margo.

Był to czas bardzo naukowo-poznawczy. Aż nie nadążałam notować.

Dopiero dziś wysłałam do Romarica dwa egzeplarze mojej książki, którą 10 lat temu napisałam o Charlesie. Rozsyłam prywatnie, swoim. Wszystko tam prawdziwe, nawet imiona – ale i tak nikt postronny nie uwierzy.

Pierwsze wydanie, 10 lat temu, dostali Thierry i Charles. Trzecią odbitkę wysłałam, nadprogramowo, do J.-P. Schnetzlera, fundatora Karma-Lingu i Karma Migyur-Ling za Grenoble, gdzie osiadł jako dyrektor administracyjny. Podobno był zainteresowany, chciał się z nami spotkać...  Niestety, u Thierrego się rozpadło, mnie wcięło w kompa, stary Schnetzler umarł...

Nadejdą nowi bogowie i nowa ziemia.

Także udało nam się odszukać Jacka Wilewskiego i Leona Cierniakowskiego – przyjaciół z czasów młodości. Dana zaalarmowała filmikiem czy dwoma: http://www.youtube.com/watch?v=qbzPFWKaVNo  i http://www.rp.pl/artykul/230143.html . Wystarczyło parę SMS-ów do Polski i dostałam namiary, i telefony okazały się aktualne.

Będziemy w kontakcie.

Dzwoniła Mamô. Mój list list się zadział, czy pomylono, czy ona była na odosobnieniu; tak, że dostała go dopiero teraz.  Nawijała chyba z 10 minut. Że jest wzruszona propozycją i dziękuje za ofertę, że naprawdę miło z mojej strony, ale jest szczęśliwa na Montagne i ma tam i w okolicy masę obowiązków.  I że chyba nie zniesie mieszkania w bloku, potrzebuje chodzić, być w ruchu.  (Racja, przecież ona z małym plecaczkiem włóczyła się sama po  Tybecie.  A w maju to ja prawie padłam idąc za nią na skróty do Tséringa, podczas gdy ona biegła przodem jak góralka.)  I że nawet gdy jest w mieście, w apartamencie starej matki,  musi obniżyć temperaturę do max 19°.  (Straszne!  W takiej to ja zamarzam, jak jaszczurka, drętwieję z zimna przed kompem.  Przecież u mnie poprzedniej zimy regulując ogrzewanie zmierzyli 28°. Aż się dziwili, jak to znoszę. Ależ świetnie! Cenię sobie możliwość siedzenia zimą w podkoszulku przy stale otwartym oknie. Moi egzotyczni afrykańscy sąsiedzi też raczej się nie skarżą. I w dodatku z geotermii czyli za darmo!)  A Mamô spędza dnie na świeżym (alpejskim!  tam nawet powietrze pachnie ) powietrzu, więc zahartowana.  No i ja palę jak komin a ona wcale. Jeszcze jedna upierdliwość dla niej.  Durghimy, co teraz przyjechali, też trzymali stale otwarte oba okna.

No ale, jak uczy Tséring, najważniejsza jest intencja i "ogrzanie serca".  A Mamô wie, że ma jeszcze jeden sznureczek  w tej siatce ratunkowej przyjaciół,  na wypadek jakiegoś nieszczęścia.

A co do spania, to na zimę może spać na trzecim piętrze, gdzie ma komputer do pracy przy réseau Sanghi i  robi transkrypty Lamy. Także remontują dla niej jej stary domek przy męskim centrum obosobnienia (co miał już 29 lat i się zawalił). Zresztą w starej olbrzymiej i dobrze ogrzewanej chartreuse jest wygodnych miejsc do spania pełno wszędzie. Nieraz dotarłwszy tam nocą, przesypiałam do rana na kanapie w bibliotece. I raz nawet ktoś, nie budząc mnie, opatulił  mnie kocem.  (Kanapy na dole są zapchlone przez koty.)  Można też spać w sali do medytacji, zsunąwszy dwie maty. Miejsca pełno, raczej chodzi o to, by mieć kawałek miejsca specjalnie dla siebie.   W Dewachenie stały personel ma dla siebie pokoik albo dwa z łazienką i ze wspaniałym widokiem na olbrzymie plateau, ważniejsi lamowie mieszkają w odobnych szaletach. Więc dlaczego nie Mamô, która jest tam, od kiedy ją pamiętam? Bawi się w "joginię wędrowną" tak jak ja?

Czy zarzuciła mi, że gdy się spotykamy, niewiele ze sobą gadamy? Ale o czym tu gadać, gdy się jest spod tego samego yidamu?  Psychiki takie podobne, że nasze reakcje na wszystko będą identyczne. Wystarczy spojrzenie w oczy, jak z Charlem.

Ale wobec tego tu wszystko w porzadku? Wszyscy są zadowoleni i każdy jest na swoim miejscu.

Coś tam ciekawego dla mnie ma się dziać pod koniec miesiąca na Karma-Lingu. Ale na razie świetnie się bawię na kompie (bo walki pokojów), że nawet od tego nocnego siedzenia czas mi się przestawil i śpię do południa.  Więc raczej nie pojadę. Nie poderwę się na dwonek ciemną nocą na ranną medytację. (A warto...) Zaoszczędzone pieniądze prześlę do Polski: znowu na kogoś padło, jest już po operacji, ale rokowanie paskudne, na lekarstwa będzie trzeba robić zrzutkę...  Jak mówi Słońce : "już biorą z naszych półek". On go znał, jemu smutno. Ja tylko raz słyszałam jego miły głos w telefonie.